شعر

صفحه نخست

 من با پاهای برهنه در صلالت ظهر از نابکاران گریخته ام

من از آینه ی دیوانه گان گریخته ام

و به هنگامیکه خاک خمیازه می کشید

من هذیان گویان گریه می کردم

و با مهاجران اجباری گرسنه پشت آسیابهای سنگی

غرورم را گرو گذاشتم

آری دلقک وار به من خندیدید

به هنگامیکه مرا چله نشین بادیه نشینان کردند

و من روبروی خاکسترنشینان بدهکار غرورم

هنگامیکه تن زیبای مرا با خاکستر کتابهایم سوزاندند

دلقک وار به من خنایدید

به هنگامیکه زیر چکمه های خونین فریاد میزدم

همه گنگ و مبهوت از کنارم گذر کردید

و ماه با کج کلاهش به من می خندید

من از کنار صورتهای کوچک عنکبوتی شما گذر کرده ام

و در شرابخانه عبادت کرده ام

و در راه خدا بوسه ای از من ربود

از میخهای صلیبی خود را رها کرده ام

سیاه جامه ام را آتش زده ام

و در حجم کوره های اجباری هورا کشیده ام

من بارها پشت مترسکها پنهان شده ام

و ملخها را از آتش تندرها با خبر کرده ام

من روبروی قبلیه ی کوتوله های نقابدار ایستاده ام

چادرهاو تفنگهای بادیشان را به آتش کشیده ام

و به رکاب اسبهای چوبی شان خندیده ام

از چاه و غارهایشان گذر کرده ام

اما جز علف هرز چیزی ندیده ام

به کوتوله های نقابدار خندیده ام

اما هیهات هیهات

در پیله هایتان به خواب رفته اید

اما من از کوتو له های نقابدار نمی هراسم

و غرورم را آزاد کرده ام

و در شرابخانه با خدایتان رقصیده ام . .